Site Overlay

Het boek

Het leest als een keukentafelgesprek tussen leeftijdsgenoten die praten over hun rouwervaringen.

‘Het graf is een soort wilde tuin
met bloemen, en het had een kale plek
omdat bezoekers op dat stukje
stonden. Na verloop van tijd groeide
die plek dicht doordat er minder
mensen kwamen, maar mijn zussen en
ik maken er zo nu en dan nog steeds
stiekem een klein vuurtje om de
illusie van een drukbezocht graf
vast te houden.’

– Gert-Jan in het hoofdstuk ‘Herdenken’

Het begin
Een jaar lang sprak ik met mensen die relatief jong boven de kist van hun vader of moeder hebben gestaan. Het doel: achterhalen met welke onderdelen van rouw wij – grofweg – allemaal zijn geconfronteerd. Ik sprak met mensen van wie een ouder was overleden door een (erfelijke) ziekte, een ongeval of zelfdoding. Mannen en vrouwen uit grote of kleine gezinnen, met een hechte band of juist niet. Sommige stonden ineens aan het roer van het huishouden en de één kreeg een burn-out en anderen hebben nooit ergens last van gehad. Kortom: een hele mengelmoes om op basis van die gesprekken de hoofdstukken te bepalen waar iedereen iets van (h)erkenning in zal vinden.

De hoofdstukken

  • Dan zegt de dokter: ‘U wordt niet beter’
  • Plotseling overleden
  • Alles in het zwart
  • Het doet toch wat met je he?
  • Weer aan de bak
  • Voor partners, vrienden en ander gespuis
  • Herdenken
  • Verder zonder ouders

Bestellen
Een eigen exemplaar bestellen kan via deze link (al gelezen en er een positief gevoel aan overgehouden? Dan zou ik een review erg waarderen).

Waarom ben ik gaan schrijven?
Zelf miste ik een boek over rouwverwerking voor de leeftijdscategorie 18+ tot – pak ‘m beet – begin 30 én had behoefte aan verhalen over rouw zonder al te deprimerende inslag. In mijn ervaring is rouw veel meer dan het verdriet alleen. Ik heb soms ook gewoon ongelooflijk hard gelachen en vaak veel dankbaarheid en warmte gevoeld van alle mensen om mij heen. Als je echt rouwt, voel je dat je leeft.

Mijn verhaal
Na een lange periode van ziek zijn overleed mijn moeder in 2010. Ik was toen 23 jaar en ik ben een lange tijd haar mantelzorger geweest. Het boek wilde ik toen al schrijven, maar had nog geen ruimte in mijn hoofd. Mijn vader overleed een paar jaar later in zijn geboorteland Sierra Leone. Dat was in 2014 en midden in de ebola uitbraak. Daarnaartoe vliegen in die periode is het meest moedige wat ik ooit heb gedaan.

Scroll Up
Instagram
LinkedIn